Przyszłam z prezentem urodzinowym dla mojej siedmioletniej siostrzenicy i zastałam ją leżącą zupełnie nieruchomo na podłodze. Spanikowałam, złapałam ją i pobiegłam prosto do szpitala, wołając po drodze siostrę. Jakieś 30 minut później drzwi sali szpitalnej nagle się otworzyły i weszła do środka z dwoma policjantami za sobą. „Zazdrościsz mi tylko tego, że nie masz dziecka. Jestem idealną matką!” – krzyknęła na mnie. W tej samej chwili moja siostrzenica powoli otworzyła oczy, zaczęła płakać i wyszeptała: „Mamo… proszę, przestań kazać mi to pić…”

„Ma majaczenie!” wrzasnęła Chloe, jej wzrok gorączkowo przeskakiwał między policjantami a lekarzem o kamiennej twarzy. „Leki wywołują u niej halucynacje! Nie wie, co mówi!”

Dowódca nie spojrzał na Lily. Spojrzał prosto na Chloe, a jego wyraz twarzy był nieodgadniony. „Proszę pani, czy podała pani córce jakieś leki dziś rano?”

Narcyzm Chloe, jej fundamentalne przekonanie, że jest mądrzejsza i bardziej czarująca niż ktokolwiek inny w pokoju, całkowicie zaślepiło ją na katastrofalne niebezpieczeństwo, w jakim się znalazła. Myślała, że ​​nadal może manipulować, żeby się z tego wyplątać.

„I co z tego, że tak?!”. krzyknęła Chloe, podwajając kłamstwo i próbując zminimalizować swoją winę. „Jestem samotną matką! Ciężko pracuję! Zasługuję na życie! Zasługuję na to, żeby umawiać się na randki bez martwienia się o nianię! Lek nasenny bez recepty jest nieszkodliwy! Po prostu pomaga jej spokojnie odpoczywać, żebym ja wreszcie mogła mieć chwilę spokoju!”

Naprawdę wierzyła, że ​​to ona jest ofiarą.

Zanim funkcjonariusze zdążyli przemówić, zanim ja zdążyłam krzyknąć, dr Evans wyszedł przez drzwi, z twarzą wyrzeźbioną jak z granitu. Trzymał w ręku gruby teczkę.

„To nie był »lekki środek nasenny«, proszę pani” – stwierdził dr Evans. Jego głos niósł w sobie zabójczy, profesjonalny autorytet, który natychmiast uciszył krzyk Chloe.

Otworzył raport toksykologiczny z laboratorium, unosząc go, aby funkcjonariusze mogli zobaczyć przerażające, niezaprzeczalne liczby.

„Nieoznakowana butelka, którą pani siostra znalazła w salonie, nie zawierała środka nasennego dostępnego bez recepty” – wyjaśnił lekarz głosem ostrym jak skalpel. „Zawierała silny środek uspokajający dla dorosłych na receptę. Barbiturany. A konkretnie fenobarbital”.

Chloe sapnęła, zakrywając usta dłonią.