POWIEDZIAŁA, ŻE TWÓJ SYN ZROBIŁ COŚ NIE DO POMYŚLENIA, WIĘC POZWOLIŁEŚ MĘŻOWI GO POBIĆ I WYRZUCIĆ NA ULICĘ… DWA LATA PÓŹNIEJ TWOJA CÓRKA UMIERA, JEJ BRAT JEST JEDYNYM PARTNEREM, A FILM, KTÓRY OPUBLIKOWAŁ PO TWOJEJ PUBLICZNEJ KAMPANII HAMOWANIA, ZMIENIA CAŁY TWÓJ ŚWIAT W RUINĘ, Z KTÓREJ NIGDY NIE UCIEKNIESZ

„Tak”.

„I co?”

„Jest zdruzgotana. Sama chce ci powiedzieć. Domagała się spotkania z tobą.

Spojrzał w stronę drzwi, w stronę pokoju, w którym leżała jego siostra. Coś w nim zmiękło, a potem znowu zamilkło. „Porozmawiam z nią”.

Ulga zalała cię tak gwałtownie, że o mało nie sięgnęłaś po niego, ale widok jego twarzy cię powstrzymał. To nie była łaska. To była procedura.

Wstał i poszedł z tobą do pokoju Isabelli.

Już się obudziła, blada na poduszkach, z wyciszoną kreskówką na wiszącym na ścianie telewizorze, którego nie oglądała. Kiedy Adrien wszedł do pokoju, jej oczy rozszerzyły się tak szybko, że przypominało to obserwowanie pękającego szkła w chłodne dni. Przez jedno uderzenie serca znów wyglądała na dziewięć lat zamiast jedenastu, na tyle mała, że ​​można ją było wtulić w ramiona i schować przed światem.

„Adrien” – wyszeptała.

Został przy drzwiach. „Cześć, Izzy”.

Przezwisko ją powaliło. Łzy popłynęły natychmiast.

„Przepraszam” – powiedziała, a jej głos się załamał. „Przepraszam, przepraszam, przepraszam”.

Nie podszedł bliżej.