Nigdy nie powiedziałam kochance mojego męża, że ​​jestem anonimową twórczynią programu telewizyjnego, który przyniósł jej sławę. Zażądała, żeby mnie wyrzucono z planu, bo „wyglądałam jak fanka”. Powiedziała ekipie, że jej chłopak (mój mąż) jest właścicielem studia. Uśmiechnęłam się i wpisałam jedno zdanie do scenariusza finałowego odcinka. Podczas transmisji na żywo otworzyła pudełko z rekwizytami – tylko po to, by zamiast scenariusza znaleźć w nim swój prawdziwy nakaz eksmisji i moje papiery rozwodowe. „Cięcie!” – krzyknęłam. „Twoja postać właśnie umarła – i twoja kariera też”.

Jeden ze strażników, wyglądając na kompletnie znudzonego, sięgnął do kieszeni kurtki i wyciągnął grubą kopertę manilową. Wcisnął ją z całej siły w pierś Marka.

„Panie Sterling” – powiedział strażnik, a jego głos bez trudu uchwyciły rozgrzane mikrofony. „Jest pan obsługiwany. Kryminalne sprzeniewierzenie korporacyjne i oszustwo telekomunikacyjne. Władze czekają w holu. Proszę z nami pójść”.

Transmisja na żywo w końcu zgasła.

Tydzień później cyfrowy świat wciąż płonął. Brukowce, blogi, wieczorne wiadomości – wszystkie krzyczały moje imię. „DUCH W STUDIU” – głosił jeden z nagłówków. „NAJWIĘKSZA FABUŁA SCENARIUSZA W HISTORII HOLLYWOOD” – głosił inny.

Burza w mediach społecznościowych była szybka i bezlitosna. Tiffany Blair została porzucona przez swoją agencję, swojego PR-owca i głównych sponsorów w ciągu czterdziestu ośmiu godzin. Internet jest okrutnym sędzią i żadne studio w mieście nie chciało tknąć aktorki, której próżność i niewierność zostały ujawnione na żywo w telewizji ogólnopolskiej. Była toksyczna.