Na rodzinnym obiedzie moja siostra przedstawiła mi swojego chłopaka – i z jakiegoś powodu nie mógł przestać się na mnie gapić. Zapytał, czym się zajmuję. Odpowiedziałam. Wtedy mama walnęła mnie kluczem francuskim w twarz za „odpyskowanie”. Wybuchnęli śmiechem. „Przynajmniej teraz jesteś ładna” – zadrwiła siostra. „Jedno uderzenie nie wystarczyło” – dodała. Mama rzuciła jej klucz francuski. „Twoja kolej”. Próbowałam ich powstrzymać. Ojciec złapał mnie za ramię. Wszystko pociemniało. Uśmiechali się do siebie obok jej chłopaka – jakbym była puentą. Potem ich uśmiechy zbladły…

W jednej chwili patrzyłam na szyderczy uśmiech mojej matki. W następnej świat eksplodował białym światłem i agonią.

TRZASK.

Uderzenie było odrażające. Klucz francuski – jedno z ciężkich żelaznych narzędzi mojego ojca, które stało na kredensie do naprawy – trafił w lewą stronę mojej twarzy. Siła uderzenia przechyliła moje krzesło do tyłu. Upadłam na twarde drewno, a moja głowa uderzyła o podłogę z hukiem, który wibrował między zębami.

Przez mgłę unoszących się czarnych plamek spojrzałam w górę. Matka stała nade mną z kluczem francuskim w dłoni, a jej pierś unosiła się nie z żalu, lecz z czystej, nieskażonej wściekłości.

„Tak to się robi za pyskowanie!” syknęła, a jej twarz wykrzywiła się w maskę nienawiści. „Zawstydzać siostrę przed Travisem!”

Próbowałam przemówić, ale szczęka… szczęka odmówiła mi posłuszeństwa. Krew, gorąca i szybko, bulgotała mi na ustach.

Wtedy rozległ się dźwięk, który nawiedza mnie w koszmarach. Śmiech.