Zaśmiałam się raz, pusto i z niedowierzaniem.
„Straciłaś prawo wyboru miejsca”.
Blondynka powoli odpięła pas bezpieczeństwa.
„Czy ktoś może mi powiedzieć, co się dzieje?”
Spojrzałam na nią.
„Jestem twoją żoną”.
To była petarda.
Spojrzała na Ryana, jakby właśnie dostała cios w twarz.
„Co?”
Zawołał Ryan.
Wstała powoli, ignorując plamę na sukience.
„Vanesso, mogę to wyjaśnić”.
„Fantastycznie” – powiedziałam.
„Wydaje się, że często to mówisz”.
Marcus stanął między nami, zanim zrobiło się gorzej.
„Emily, w kuchni.
Teraz”.
Trening załogi przejął kontrolę nad emocjami, które zawiodły.
Poszłam, bo musiałam.
W kuchni chwyciłam się metalowego blatu i z trudem łapałam oddech, gdy Marcus zasunął za nami zasłonę.
„Czy to był twój mąż?” – zapytał cicho.
„Mój zmarły mąż” – powiedziałam i po raz pierwszy od miesięcy rozpłakałam się.
Marcus pozwolił mi płakać dokładnie przez dwadzieścia sekund, zanim podał mi chusteczkę i przeszedł w tryb ćwiczeń.
„Czy chcesz, żeby inni członkowie załogi przejęli kabinę?”
„Tak”.
„Czy chcesz, żebyśmy to udokumentowali?”
Podniosłam wzrok.
Leave a Comment