Moja matka zawsze z dumą mówiła ludziom, że przygarnęła potrzebującą kobietę i jej syna, gdy nie mieli dokąd pójść.

„W takiej chwili?”

„Nie dramatyzuj”.

Elena spojrzała na niego długo i prosto.

„Straciłeś prawo nazywać mnie dramatyczną w chwili, gdy wykorzystałeś mojego syna, żeby mnie obrazić”.

Daniel wstał.

„Pomogę ci”.

Patricia gwałtownie odwróciła głowę w jego stronę.

„Danielu, usiądź”.

„Nie”.

Wydawał się szczerze zaskoczony, jakby nikt w jego rodzinie nigdy wcześniej nie mówił językiem odrzucenia.

Ryan również wstał, z jeszcze większym wahaniem.

„Masz gdzieś iść dziś wieczorem?”

Elena zawahała się.

To był pierwszy czuły wyraz twarzy, na jaki sobie pozwolił od kilku minut.

„Wczoraj zarezerwowałem motel” – powiedział.

„Jutro miałam zdecydować, czy podpisać umowę najmu w Dayton.

„Zbierałam na kaucję i koszty prawne”.

„Czekałam na koniec semestru Noaha.

„Ale nie sądzę, żebyśmy mogli dłużej czekać”.

Daniel zamrugał.

„Wczoraj?”