Mój narzeczony wysłał mi SMS-a dziesięć minut przed ceremonią: „Znalazłem kogoś lepszego. Nie czekaj”. Stałam w garderobie, zdruzgotana, podczas gdy czekało na mnie 400 elitarnych gości. Wtem wszedł przystojny mężczyzna. „To idiota” – powiedział, wyciągając rękę. „Wyjdź za mnie, a dopilnuję, żeby żałował tego do końca życia”. Złapałam go za rękę. Kiedy wyszliśmy razem, mój były narzeczony – który wrócił, żeby się napawać – upuścił telefon w szoku, gdy błyski fleszy rozbłysły na nowo wpływową parę.

„Jaki jest nasz następny cel, pani Vance?” – mruknął, a jego głos brzmiał jak mroczna obietnica na mojej skórze.

Uśmiechnęłam się, zimnym, szczerym uśmiechem. Mój wzrok utkwił w odległym, lśniącym wieżowcu po drugiej stronie dzielnicy finansowej – siedzibie Sterling Global. Firmy należącej do mojego zdradzieckiego ojca, mężczyzny, który wzniósł toast za rzekomy upadek mojego męża na Gali, mężczyzny, który zawsze uważał mnie za kartę przetargową.

„Robimy porządki” – odpowiedziałam, a mój głos, lodowato spokojny, odbił się echem od szyby. „Zaczynając od mężczyzny, który nauczył mnie zdradzać”.

Julian nie drgnął, słysząc absolutny jad w moim głosie. Zamiast tego, jego uścisk na mojej talii zacieśnił się, przyciągając mnie do swojej piersi, zakotwiczając mnie. Bezwzględny tytan technologii – genialny architekt mojej ruiny i mojego zmartwychwstania – wtulił twarz w moją szyję. Zamknęłam oczy, pozwalając, by zimna szyba okna chłodziła moje czoło, a jednostajny, obezwładniający puls jego serca ogrzewał mój kręgosłup.

„Bierzemy wszystko” – wyszeptał, jego oddech był ciepłą, intymną tajem