Supernowa białej, rozpalonej agonii eksplodowała w mojej dolnej połowie ciała. Czułem się, jakby chirurgiczne ostrze znów przecinało mi skórę. Z moich ust wyrwał się gardłowy, zdyszany krzyk, gdy moje ciało instynktownie próbowało się zwinąć, by osłonić ranę.
Ale Linda była nieugięta. Gdy się skuliłam, jej wypielęgnowane dłonie wystrzeliły w górę, a palce wbiły się gwałtownie w moje wilgotne włosy. Gwałtownym, brutalnym szarpnięciem odchyliła moją głowę do tyłu, na cienką szpitalną poduszkę, aż skóra na głowie paliła mnie od rozdzierającego tarcia.
„Mój syn zasługiwał na coś o wiele lepszego niż ten żałosny pokaz” – syknęła, a jej głos zniżył się do jadowitego szeptu tuż przy moim uchu.
Kardiograf obok mnie przyspieszył, wydając oszalały, wysoki jęk, odzwierciedlając absolutną grozę ściskającą moją pierś. Poczułam gorzki, metaliczny posmak w głębi gardła – przerażający koktajl czystej paniki i narastającej żółci.
„Przestań” – wykrztusiłam żałosnym, złamanym dźwiękiem. Moje prawe ramię było zanurzone w mokrym cemencie, ale zmusiłam drżące palce, by na oślep sięgnąć czerwonego przycisku przywołania pielęgniarki przyczepionego do poręczy łóżka. Nikt nie zdąży, szepnęła mroczna, cyniczna część mojego umysłu. Ona cię tu złamie. Linda nachyliła się bliżej, jej drogie perfumy dusiły mnie, a jej ton ociekał mroczną, pewną siebie złośliwością. „Mark cię zostawia. Znajdzie kobietę, która rzeczywiście posiada podstawowe biologiczne predyspozycje do rozmnażania się”.
Potem dopuściła się ostatecznego upokorzenia. Nachyliła się, z twarzą wykrzywioną czystym obrzydzeniem, i rzuciła na mój policzek mgiełkę swojej pogardy – ohydną, fizyczną zniewagę, która pozbawiła mnie każdej uncji człowieczeństwa. Czyste upokorzenie tego aktu…
Zabiła mnie z tą samą niszczycielską siłą, co fizyczny ból w moim brzuchu.
Leave a Comment