Mój narzeczony nigdy nie pojawił się przy ołtarzu. Przed 400 elitarnymi gośćmi jego matka wpadła jak burza, zerwała ze mnie welon i wylała czerwone wino na moją białą, designerską suknię. Śmiejąc się do mikrofonu, zadrwiła: „Mój syn ożeni się z bogatą dziewczyną, którą wybrałam. Byłeś tylko zastępcą”. Gdy wokół mnie rozległ się śmiech, a ja załamałam się w posadach, za mną rozległ się spokojny głos: „Nie załamuj się”. Jego miliarderski szef wystąpił naprzód. „Udawaj, że się ze mną żenisz”. Ta chwila na zawsze zmieniła moje życie.

„Zakochałem się w tobie trzy lata temu, w dymie i ogniu, kiedy powiedziałeś mi, żebym ze mną został. Dopiero teraz ci odpowiadam. Zostaję”.

Łzy znów napłynęły mi do oczu, ale to nie były łzy upokorzenia.

„Dobrze” – wyszeptałam. – „W takim razie ja też zostaję”.

Rozległo się pukanie do drzwi. Weszła stylistka z pokrowcem na ubrania.

„Panie Thorne” – powiedziała. – „Suknia, którą pan zamówił”.

Julian skinął głową. „Przebierz się” – powiedział. – „Mamy przyjęcie do wzięcia. I wierzę, że potrzebujesz koloru, który się broni”.

Otworzyłam torbę. Nie była biała. To była głęboka, wyzywająca, karmazynowa czerwień. Suknia balowa godna królowej, a nie ofiary.

„Myślę”, powiedział Julian z uśmieszkiem, „że skoro chcą cię splamić czerwienią, to równie dobrze możesz mieć ten kolor przy sobie”.

Część 6: Ostatni śmiech
Rok później.

Błyski fleszy oślepiały.

Wysiadłam z limuzyny, chłodne nocne powietrze musnęło moją skórę. Dziś wieczorem miałam na sobie złoto – lśniące, płynne złoto, które podkreślało każdą krzywiznę.

Julian stanął za mną. Zapiął marynarkę smokingową i natychmiast wziął mnie za rękę. Jego uścisk był tak mocny i opiekuńczy, jak ten na ołtarzu.

Byliśmy na dorocznej gali Titan Corp