Mój mąż zadzwonił o północy — pracuje dla FBI — i kazał mi schować się na strychu.

Twarz Dereka się skrzywiła.

„Powiedziała ci to?”

„Domyśliłem się, kiedy twoja żona przysłała mi dowód, że nigdy nie zamierzałeś nikomu płacić.”

To przykuło uwagę Dereka.

„Słyszałeś coś od Allison?”

Ramię Jamala drgnęło.

„Wystarczająco, żeby wiedzieć, że zrozumiała zarząd, zanim ktokolwiek z nas to zrobił.”

Derek zrobił krok w jego stronę.

„Co wysłała?”

„Tę część, w której zostawiasz Brianę, Marthę i resztę na pastwę losu.”

Na wodzie zapadła cisza.

Wtedy Jamal powiedział coś, co w końcu pozwoliło mi dostrzec całą desperację Dereka.

„Nadal jesteś winien tym ludziom dziesięć milionów, prawda?”

Nawet agent Cole obok mnie znieruchomiał.

Derek rozejrzał się po molo, jak robią to winni, gdy usłyszą prawdę wygłoszoną na głos, i instynktownie szukał ścian.

Głos Jamala stwardniał.

„Nigdy nie chodziło o dług Briany. Nigdy o Marthę. Nigdy nawet o małżeństwo. Chciałeś wykorzystać jej spadek, żeby wydostać się z dołka, o którym nikomu z nas nie powiedziałeś”.

Derek warknął.

„Nie wiesz, o czym mówisz”.

„Wiem wystarczająco dużo”.

„Znasz jedną stronę”.

„Wiem, że podałeś mi broń w kuchni i wysłałeś na górę za swoją żoną”.

Nikt w furgonetce się nie ruszył.

Nikt się nie odezwał.

Na transmisji na żywo Derek aż drgnął.