“„Tato… proszę wróć do domu… ​​uderzyłem cię”

Natychmiast mnie przytulił.

„Nie płakałem” – wyszeptał. „Starałem się nie…”

Ścisnęło mnie w piersi.

„Byłeś naprawdę dobry” – powiedziałem cicho. „Byłeś naprawdę dobry, kolego”.

Za sobą czułem napięcie w pokoju, niczym napięcie na kablu.

Kyle się poruszył.

Marcus nie.

„Odłóż to” – powiedział cicho Marcus.

Kyle zaśmiał się krótko.

„Co się stanie?”

Marcus nie odpowiedział.

Nie musiał.

Na zewnątrz syreny stały się głośniejsze.

Pewność siebie Kyle’a zachwiała się.

Tylko na chwilę.

Potem…

kij upadł na ziemię.

Po chwili wpadła policja.

Rozkazy. Ruch. Kontrola.

Kyle’a aresztowano, zakuto w kajdanki i zabrano.

I tak po prostu…

było po wszystkim.

A przynajmniej…

to, co najgorsze.

Długo leżałam na podłodze z Ethanem, aż hałas ucichł.

Przytuliłam go.

Pozwoliłam mu płakać.

Bo nie musiał już być silny.

Nie tutaj.

Nie ze mną.

Później, w szpitalu, powiedzieli, że z jego ręką wszystko będzie dobrze.