Mia Chin została najmłodszą osobą, która kiedykolwiek otrzymała pochwałę od FAA. Została zaproszona do Białego Domu, występowała w talk-show i otrzymywała listy z całego świata. Jednak uwaga, jaką ją otaczano, wprawiała ją w zakłopotanie. Wciąż była 11-letnią dziewczynką, która chciała bawić się z przyjaciółmi, oglądać kreskówki i żyć normalnie. Sława wydawała się przytłaczająca.
Pewnego spokojnego wieczoru, 6 miesięcy po incydencie, Mia siedziała z ojcem w jego gabinecie, otoczona podręcznikami lotniczymi i symulatorami, które przygotowały ją na ten feralny dzień.
„Czy żałujesz, że mnie uczyłeś?” – zapytała.
„Nigdy” – odparł stanowczo jej ojciec. „Byłaś przygotowana, kiedy świat cię potrzebował. To wszystko, czego rodzic może oczekiwać od swojego dziecka”.
„Ale ja się tak bałam, tato. Cały czas byłam przerażona”.
„Bycie odważnym nie oznacza braku strachu” – wyjaśnił. „To znaczy robienie tego, co trzeba, pomimo strachu. Ty to zrobiłaś”.
Mia spojrzała na sprzęt symulatora. „Chyba już nie chcę być pilotem. W porządku?”
Ojciec się uśmiechnął. „W porządku. Już udowodniłaś, że potrafisz latać. Teraz możesz wybrać, co cię uszczęśliwia. Może zostaniesz lekarzem, nauczycielem albo artystą. Nieważne. Zawsze będziesz wiedziała, że kiedy najbardziej na to liczyłaś, byłaś zdolna do czegoś niezwykłego”.
„Chcę po prostu znowu być zwykłym dzieckiem”.
Leave a Comment