Szczęka Dambali się zacisnęła.
Moanza wyprostował się, starszy od mężczyzny, biedniejszy od niego, ale w tej chwili jakby większy. „Ona z tobą nie pójdzie”.
Dambala rzucił mu ostatnie spojrzenie, zimne jak metal. „Więc to, co się stanie, spadnie na twoją głowę”.
Odszedł, ale nie w spokoju.
Tej nocy przyszli mężczyźni.
Nie otwarcie. Nie odważnie. Przyszli po północy, mając nadzieję, że zabiorą to, co kiedyś wyrzucili. Ale Moanza zbyt długo mieszkał nad rzeką, by nie zaufać instynktowi. Usłyszał poruszenie na podwórzu, ciche szuranie stopy, oddech, który nie należał do domu. Wstał, zanim drzwi się poruszyły.
„Zuri” – wyszeptał. „Wyjdź za dom. Biegnij do Mamy Sefu. Nie zatrzymuj się”.
Obudziła się natychmiast
Niecierpliwie, strach i zrozumienie spłynęły razem.
„A ty?”
„Idź.”
Zawahała się tylko przez sekundę, po czym wślizgnęła się w ciemność za domem.
Drzwi wejściowe wyważyły się do środka.
Było tam trzech mężczyzn. Moanza miał tylko lampę, maczetę i dziką siłę kogoś, kto chronił jedyną rodzinę, jaka mu pozostała. Walczył jak człowiek, który stracił już zbyt wiele, by znów się poddać. Pokój wypełnił się krzykami, dymem i drzazgami. Jeden mężczyzna upadł. Inny zatoczył się do tyłu, krwawiąc z ramienia. Trzeci uderzył Moanzę z taką siłą, że upadł na kolana.
Ale hałas obudził wioskę.
Drzwi się otworzyły. Podniosły się głosy. Stopy dudniły na ścieżce. Mężczyźni z kijami i motykami pobiegli w stronę domu. Kobiety krzyczały na alarm. Mama Sefu zadzwoniła w stary żelazny dzwonek na swoim podwórku, jakby ogłaszała wyrok.
Leave a Comment