Rodzice miliardera i prezesa firmy udają biednych wieśniaków, żeby znaleźć żonę dla swojego syna

Nie tylko dokonała transakcji. Zdała test, nie wiedząc, że jest testowana. Scena zmieniła się, nie w hałas, nie w plotki, w ciszę. Inny rodzaj ciszy, takiej, która panowała w drogim powietrzu i ważnych decyzjach. W przestronnym, gustownie umeblowanym gabinecie dyrektorskim Ethan Adami siedział za dużym biurkiem.

Ethan miał około 30 lat, był wysoki, spokojny i świadomie opanowany. Miał tę przystojną twarz, o której ludzie mówili cicho, czystą szczękę, spokojne spojrzenie i spojrzenie, które sprawiało, że trudno było odgadnąć, co myśli. Jego garnitur był ciemny i idealnie dopasowany, nie dlatego, że chciał komuś zaimponować, ale dlatego, że był przyzwyczajony do tego, by traktowano go poważnie.

Był prezesem Apex Lux Group, największej grupy marek luksusowych w kraju, firmy, która jedną decyzją mogła zadecydować o sukcesie lub porażce firmy. A w mieście ludzie uwielbiali mówić o nim jedno. Był najbardziej pożądanym kawalerem, nie dlatego, że był po prostu bogaty, ale dlatego, że był zdyscyplinowany, skryty i praktycznie niedostępna. Kobiety go pragnęły.

Mężczyźni go szanowali. Ludzie bali się go zawieść. Przed jego biurkiem stało to samo biedne małżeństwo staruszków z butiku. Tylko że teraz nie udawali. Ramiona staruszki były proste, twarz stanowcza, w oczach bił autorytet. To była pani Claraara Adami, a starszy mężczyzna obok niej to pan

Gabriel Adday, ojciec Ethana. Nie poszli do butiku, bo chcieli robić zakupy jak żebracy. Poszli, bo byli zmęczeni. Zmęczeni widokiem ludzi udających, zmęczony kobietami uganiającymi się za ich synem dla pieniędzy, zmęczony słuchaniem udawanego śmiechu i udawanej pokory. Chcieli zobaczyć coś prawdziwego na własne oczy.

Ubrali się więc skromnie, włożyli podarte, stare ubrania i weszli do jednego ze swoich oddziałów jak obcy, tylko po to, żeby zobaczyć, kto potraktuje ich jak ludzi. Pani Klara usiadła obok.

Ross od Ethana, jej twarz była spokojna, ale zadowolona. „Była miła” – powiedziała pani Clara. „Nie taka, która udaje, taka, która zachowuje się naturalnie”. Pan Gabriel powoli skinął głową.