Podczas rozwodu nie walczyłem o opiekę nad synem ani o ani grosz z jego majątku; postawiłem tylko jeden warunek, który zaakceptował z okrutnym uśmiechem: że zabiorę ze sobą jego matkę. Zapłacił mi nawet 5000 dolarów, żeby pozbyć się tego „ciężaru”.

„Dla mnie już tak” – odpowiedziałem.

„Nastawiłeś ją przeciwko mnie”.

„Nie” – powiedziałem. „Sam to zrobiłeś”.

Kiedy groźby nie zadziałały, zmienił taktykę.

Tydzień później otrzymaliśmy zawiadomienie.

Próbował doprowadzić do uznania Carmen za niepoczytalną.

Wpatrywałem się w dokument z niedowierzaniem.

„On nie może mówić poważnie”.

Carmen tylko westchnęła.

„On jest zdesperowany”.

—

Rozprawa sądowa miała się odbyć w następnym miesiącu.

W dniach poprzedzających ją oskarżenia Álvara stawały się coraz bardziej wyrafinowane. Przedstawiał Carmen jako zagubioną, niestabilną, manipulowaną przeze mnie.

Byłoby to prawie przekonujące – gdybyś jej nie znał.

W dniu rozprawy sala sądowa była pełna.

Álvaro stał z boku, opanowany jak zawsze, a jego prawnik mówił pewnym głosem.

Potem przyszła kolej na Carmen.

Podeszła do mównicy powoli, ale zdecydowanie.

A kiedy się odezwała, w jej głosie nie było śladu słabości.

Odpowiadała na każde pytanie jasno. Precyzyjnie.

Przypominała sobie daty, transakcje, rozmowy – szczegóły, które nie pozostawiały miejsca na wątpliwości.