O mało się nie uśmiechnęła.
Dwa dni później Vivian poprosiła o spotkanie.
Nie przez Ethana.
Przez prawnika.
Wybrała prywatny pokój w hotelu niedaleko Central Parku, na neutralnym terenie, z drogimi kwiatami, bez żadnych wspomnień.
Przybyła w grafitowym jedwabiu, z idealnym makijażem, bez widocznego śladu zmiany ich świata, poza jej przybyciem.
Kobiety takie jak Vivian nie poddają się zniewoleniu, dopóki ziemia nie zapadnie się pod ziemię.
„Dobrze wyglądasz”, powiedział, siadając.
„Ćwicz”, odparłam.
Jego usta lekko się uśmiechnęły.
„Wciąż bystra”.
„Dzisiaj nie ma ryżu?”
Przebłysk gniewu przemknął mu przez twarz – krótki i gorący.
Potem zniknął.
„Przyszedłem sprawdzić, czy to sprawa osobista”, powiedział.
Leave a Comment