Kiedy miałem pięć lat, rodzice zostawili mnie przy taśmie bagażowej na lotnisku i już nie wrócili. Przygarnął mnie obcy człowiek. Lata później, kiedy zmarł, zostawił mi 5,5 miliona dolarów. Moi rodzice wrócili, żeby pozwać sąd. Ich uśmiechy trwały tylko do momentu, gdy komornik powiedział: „WSZYSCY WSTAŃCIE PRZED SĘDZIĄ TERESĄ HALBROOK”.

Wiedziałam, że przebaczenie, w niektórych przypadkach, było ciężkim brzemieniem, którego nie trzeba było już dźwigać. Już dawno temu pozbyłam się tego ciężaru.

Ale patrząc na migoczące w oddali światła miasta, wiedziałam też, że moja historia nie kończy się na przeszłości. Wciąż się pisze – poprzez stypendium, poprzez życie, któremu pomogłam, i poprzez przyszłość, w której teraz żyłam.

I tak jak nauczył mnie Walter, nie liczyły się błędy przeszłości – to decyzje, które podjęłam dzisiaj, ukształtują jutro.

To nie było idealne życie, ale moje życie i sama je wybrałam. Postanowiłem iść naprzód, zbudować coś pięknego z bólu.

I to wystarczyło.