Jego ostrzeżenia przed zimą zostały zignorowane, więc zbudował podziemny schron. A potem nadeszła bezlitosna zima.

Roześmiali się, gdy Eleanor Hayes zaczęła kopać.

Na początku był to tylko płytki rów za jej małą chatką, ledwo zauważalny, chyba że ktoś podszedł bezpośrednio do niego.

Ale w ciągu tygodnia stał się czymś głębszym – czymś celowym.

W drugim tygodniu ludzie rozmawiali.

W trzecim się śmiali.

„Wygląda na to, że Ellie oszalała” – powiedział mężczyzna w wiejskim sklepie, odchylając się na krześle.

„Kopie dół, jakby chciała się zakopać”.

Inny się roześmiał.

„A może teraz myśli, że jest świstakiem”.

Cała sala wybuchnęła śmiechem.

Eleanor słyszała każde słowo.

Dry Creek było małym miasteczkiem.

Wiadomości rozchodziły się szybko, plotki jeszcze szybciej.

Ale nie odpowiedziała.

Nie broniła się.

Nie sprzeciwiała się.

Po prostu kopała dalej.

Eleanor zawsze była inna.

Nie była głośna.

Nie spędzała wieczorów w pubie ani nie plotkowała.

Była samotniczką, żyła cicho na skraju miasta, gdzie ziemia wydawała się nie mieć końca, a wiatr nie przestawał szeleścić.

Ale większość ludzi nie wiedziała – o co nigdy nie pytali – że Eleanor ją obserwuje.

Obserwowała ziemię.

Zwierzęta.

Niebo.

A tego roku wszystko było nie tak.