Biedna dziewczyna pomaga starszej kobiecie, która została obrażona, nieświadoma, że ​​jest matką dyrektora generalnego

tyle, żeby wziąć prywatną taksówkę albo zjeść lunch w tym tygodniu. Spojrzała na Babcię Lydię, która wciąż trzymała torbę owoców Drżącymi Rękami. Starsza kobieta była miła, delikatna i czyjaś babcia. Nie mogła jej tak po prostu zostawić samej na środku zatłoczonego targowiska. Nancy wyjęła pieniądze z portfela i zwróciła się do Babci Lydii z… ciepło

Uśmiechnij się, weź to, babciu, użyj tego, żeby wziąć taksówkę do domu. Oczy babci Lydii rozszerzyły się z troski. O mój Boże, nie, widzę, że niewiele masz, nie powinnaś wydawać na mnie pieniędzy. Nancy żartobliwie pokręciła głową, naprawdę w porządku. Pójdę na następny przystanek i złapię kolejny autobus. Pędzimy na rozmowę kwalifikacyjną, w przeciwnym razie osobiście bym cię odwiózł, ale nie martw się o mnie, jeśli teraz wyjdę, nie spóźnię się. Babcia Lydia uważnie przyjrzała się Nancy. Było coś w tej dziewczynie, jej bezinteresowność, jej ciepło. Babcia Lydia uśmiechnęła się do siebie.

Ona naprawdę różni się od większości ludzi, jesteś pewna, że ​​się nie spóźnisz, czekając na kolejny autobus. Babcia Lydia zapytała ponownie. Zmartwienie malowało się na jej twarzy. Nancy uśmiechnęła się szeroko. Obiecuję babci. Poza tym, jeśli stanę się zbyt bogata i odniosę zbyt wielki sukces, mogę zapomnieć o zwykłych ludziach, więc spóźnienie się to nic złego. Babcia Lydia zaśmiała się z jej figlarnego usposobienia, ale potem spoważniała. Nancy, jesteś wyjątkową kobietą, mężczyzna byłby bardzo szczęśliwy, mając cię. Nancy zaśmiała się lekko. O nie, babciu. Nie mów mi, że próbujesz mnie wrobić