Nie do końca służbowe. Rodzinne.
Co w takich domach zazwyczaj jest gorsze.
Wycierasz odciski palców z drzwi biblioteki, gdy Emma zaczyna płakać.
Nie ten słaby, koci dźwięk, co wcześniej. Ostry, urywany krzyk, który rozdziera korytarz, a wraz z nim każdą obronę twojego ciała. Rzucasz szmatkę i uciekasz.
Pani Alvarez już tam jest, jedną ręką na kocu Emmy, drugą trzymając termometr. Jej twarz jest teraz bardziej napięta.
„Co się stało?” – dyszysz.
„Gorączka rośnie” – mówi. „Sto trzy i cztery dziesiąte”.
Świat się zwęża.
Twarz Emmy jest jaskrawoczerwona, jej małe piąstki otwierają się i zamykają, ciało napięte z dyskomfortu. Bierzesz ją w ramiona i czujesz, jak ciepło przelewa się przez wszystkie te warstwy. Panika zmienia twoje krążenie w krwi. Ona potrzebuje lekarstwa, lekarza, szpitala. Ona potrzebuje wszystkiego, czego nie da ci twój portfel.
„Muszę ją przyjąć” – mówisz, drżąc. „Muszę iść”.
Wyraz twarzy pani Alvarez zmienia się w sposób, którego nie potrafisz nazwać. Nie litość. Coś bliższego powstrzymywanemu gniewowi na same fakty. „Najbliższa przychodnia pediatryczna otwiera się dopiero za czterdzieści minut”.
„Nie mogę czekać czterdziestu minut”.
Zanim zdąży odpowiedzieć, słychać kroki.
Nie pospieszne. Niegłośne. Jakoś to jest gorsze. Takie kroki, które oczekują, że korytarze będą do nich należeć na długo przed przybyciem ciała. Pani Alvarez prostuje się. Dwóch mężczyzn w garniturach przy drzwiach kuchennych dyskretnie zmienia pozycję. Samo powietrze wydaje się być prostsze.
Odwracasz się.
Matteo Varela jest wyższy, niż się spodziewałeś.
Leave a Comment