Bo Emma ma uporczywy kaszel. Bo lekarz mówi, że ciepło ma znaczenie. Bo w twoim starym pokoju, przy kaloryferze, pojawiła się czarna pleśń, a właściciel nagle zaczyna unikać napraw, gdy zdaje sobie sprawę, że możesz wezwać miasto. Bo twoja firma sprzątająca, kiedy dowiaduje się, że potrzebujesz jeszcze tygodnia, zanim wrócisz do pełnego grafiku, zwalnia cię przez telefon z beztroską okrucieństwem ludzi, którym desperacja pozwoli uniknąć konsekwencji.
Płaczesz po tym telefonie.
Niezgrabnie. W pralni na dole, akurat w tym miejscu, bo składanie malutkich pajacyków, kiedy kierownik mówi, że potrzebujemy solidnych ludzi, zrywa ostatnią strunę podtrzymującą twoją godność. Opadasz na stołek między detergentem przemysłowym a ciepłymi ręcznikami i zakrywasz usta obiema rękami, żeby Emma się nie obudziła.
Kiedy drzwi się otwierają, wzdrygasz się tak gwałtownie, że o mało nie spadasz ze stołka.
Matteo zatrzymuje się w drzwiach.
Od razu ogarnia go widok: łzy, telefon wciąż w twojej dłoni, sterta dziecięcych ubranek osuwająca się bokiem na twoje kolana. Nie pyta, czy wszystko w porządku. Mądry facet. To pytanie nigdy nikomu nie pomogło w pokoju, gdzie odpowiedź jest oczywista.
„Co się stało?” – pyta.
Śmiejesz się raz, gorzko i wilgotno. „Zwolnili mnie”.
Powoli kiwa głową, jakby to potwierdzało coś brzydkiego, co już podejrzewał o świecie. „Bo wybrałeś córkę zamiast ich klienta”.
„Tak”.
Wchodzi do środka, zamyka za sobą drzwi pralni i mówi z przerażającym spokojem: „Podaj nazwę firmy”.
Gwałtownie wycierasz twarz. „Nie”.
Jedna ciemna brew unosi się.
„Nie zrobisz tego, co robią tacy mężczyźni jak ty, kiedy się złoszczą”, mówisz. „Nie zamienię jednego rodzaju niebezpieczeństwa na inny”.
Następna cisza jest na tyle długa, że suszarka brzmi jak odgłos dalekiej artylerii.
Potem Matteo mówi: „Mężczyźni tacy jak ja”.
Odwracasz wzrok. „Wiesz, o co mi chodzi”.
Leave a Comment