W ekskluzywnej restauracji w centrum miasta Gonzalo Fuentes i sędzia Aurelio Sánchez jedli kolację w prywatnej sali. Napięcie było namacalne. „Ten prawnik zadaje za dużo pytań” – powiedział Aurelio, krojąc stek. Odwiedził więzienie, rozmawiał z dyrektorem, był w domu, w którym przetrzymywana jest dziewczyna i teraz wiem, że pojechał do San Jerónimo. Gonzalo przestał jeść. San Jerónimo, po co miałby tam jechać? Matka ogrodnika, tego, który zaginął, tam mieszka. Martin nie żyje.
Upewnimy się. Jesteś pewien? Nigdy nie znaleźliśmy ciała. Co jeśli przemówił, zanim do niego dotarliśmy? Co jeśli zostawił coś, co mogłoby nas obciążyć? Gonzalo poczuł zimny pot spływający po plecach. Co sugerujesz? Egzekucja twojego brata jest za 48 godzin. Kiedy to nastąpi, sprawa zostanie zamknięta na zawsze. Nikt nie wznowi śledztwa w sprawie człowieka, który już został stracony. Potrzebujemy, żeby te 48 godzin minęło bez problemów. A prawnik Aurelio pociągnął łyk wina.
Ma 68 lat i problemy z sercem. Wypadki się zdarzają. Starsi ludzie upadają. Zapomina zabrać… Leki. Ma nagłe przypadki w środku nocy. Czy jesteś w stanie…
Sugerujesz? Niczego nie sugeruję. Mówię tylko, że masz 48 godzin na rozwiązanie tej sprawy. Jak to rozwiążesz, to twoja sprawa. Ale jeśli ta kobieta przedstawi coś sądowi przed egzekucją, oboje upadniemy. Gonzalo powoli skinął głową. Zaszedł za daleko, żeby teraz się zatrzymać. Kolejna śmierć niczego nie zmieni, tylko zabezpieczy jego przyszłość.
Dolores wróciła do domu wyczerpana. Podróż do San Jerónimo ją wyczerpała, ale to, co odkryła, było warte każdego kilometra. Kluczem był Martín Reyes. Miałem dowód, musiałem go tylko znaleźć. Sprawdził pocztę przed wejściem. Pomiędzy fakturami a reklamą była paczka bez adresu zwrotnego, wyściełana, ciężka koperta. Ostrożnie ją otworzył. W środku był rysunek. Rysunek wykonany kredkami, ewidentnie ręką bardzo małego dziecka. Przedstawiał dom, postać leżącą na ziemi i stojącego obok mężczyznę.
Leave a Comment