Na sekundę jego maska szanowanego mężczyzny opadła. To, co Carmela zobaczyła w jego oczach, przekonało ją o czymś. Ten mężczyzna Było niebezpieczne, a Salome wiedziała o tym lepiej niż ktokolwiek inny. Odejdź, powiedziała Carmela. Odejdź teraz, albo wezwę policję. Gonzalo uśmiechnął się. Zimny uśmiech, który nie sięgnął jego oczu. To się na tym nie kończy, proszę pani. Wrócę. A kiedy to zrobi, nikt nie ochroni tej dziewczyny przed rodziną. W więziennej sali widzeń było zimniej niż kiedykolwiek.
Ramiro czekał skuty kajdankami przy stole, ale jego postawa się zmieniła. Nie był już pokonanym człowiekiem sprzed dwóch dni. W jego oczach płonął ogień. Dolores usiadła przed nim i przyglądała mu się w milczeniu. Nazywam się Dolores Medina. Byłam prawniczką karną przez 40 lat. Widziałam twoją sprawę w wiadomościach i potrzebuję, żebyś mi wszystko opowiedział. Dlaczego go to obchodzi? Nikt mi nie uwierzył przez 5 lat. Dlaczego ty miałbyś być inny? Bo 30 lat temu pozwoliłem skazać niewinnego człowieka.
Nie mogłem go uratować. To prześladuje mnie każdej nocy. Nie popełnię tego samego błędu dwa razy. Ramiro patrzył na nią długo. Czas, oceniając, czy może zaufać temu nieznajomemu. W końcu się odezwał. Tej nocy dużo piłem. Straciłem pracę. Był zdruzgotany. Zasnąłem na kanapie i nie pamiętam niczego więcej, aż do momentu, gdy obudziłem się z krwią na rękach i Sarą na podłodze. Zadzwoniłem pod 911, próbowałem jej pomóc, a kiedy przyjechała policja, zostałem aresztowany. Słyszałeś coś? Słyszałeś?
Widzisz kogoś?
Leave a Comment