Wygląda na starszą o jakieś sześć miesięcy i dziesięć lat naraz. Ten sam surowy kok. Ten sam granatowy garnitur. Te same oczy, które nic nie przegapią i niewiele wybaczą. Przez sekundę po prostu stoi, gapiąc się na ciebie, a potem robi najmniejszą rzecz, jaką kiedykolwiek widziałeś, w stylu Eleny, i bierze twoją twarz w obie dłonie, jakby upewniała się, że nie jesteś tylko złudzeniem wyczerpania.
„Wyglądasz okropnie” – mówi.
Śmiejesz się.
„Proszę bardzo” – mówi cicho i teraz zdajesz sobie sprawę, że jej głos drży. „Idiota”.
To, jak mówi Elena, to uścisk.
Zaaranżowała wszystko. Ukryte mieszkanie pod korporacyjnym pseudonimem. Czyste ubrania. Lekarz, który był winien twojemu ojcu przysługę i nie zadaje zbędnych pytań. Kopie wszystkich ruchów zarządu od czasu twojego zniknięcia. Osie czasu w prasie. Luki w nagraniach z kamer. Wewnętrzne przecieki. Lista osób, które najszybciej sprzymierzyły się z Tomásem, a które się opierały. Przygotowywała się na ducha, ponieważ żywa wersja ciebie nigdy do końca nie opuściła jej kalkulacji.
Na szczycie listy jest Celeste.
Wpatrujesz się w jej imię.
Elena uważnie ci się przygląda. „Muszę wiedzieć, czy najpierw chcesz poznać odpowiedź osobistą, czy strategiczną”.
Już nienawidzisz obu opcji.
„Strategicznych”.
Leave a Comment