Mała dziewczynka zasłabła przed szpitalem — samotny ojciec pomógł, nie znając prawdy…

„Co to ma wspólnego z nami?” zapytała, jak zawsze bezpośrednia.

Wesley sięgnął po dłoń córki.

„No cóż, dynio, okazuje się, że Clara też jest moją córką, co oznacza, że ​​wy dwie jesteście siostrami. Przyrodnimi siostrami”.

Słowa zawisły w powietrzu, nieodwracalne i potężne.

Oczy Clary rozszerzyły się, a jej wzrok przesunął się z matki na Wesleya.

„Jesteś moim tatą?” zapytała cicho, ale spokojnie. „Tym, który pomaga ludziom?”

Wesley skinął głową, a emocje ścisnęły mu gardło.

„Tak. Jestem. Po prostu nie wiedziałam o tym do niedawna. Gdybym wiedziała, byłabym tu dla ciebie. Obiecuję.”

Szczerość w jego głosie zdawała się do niej docierać. Powoli skinęła głową, analizując nową rzeczywistość z zaskakującym spokojem.

Reakcja Maisie była inna.

Odsunęła dłoń od Wesleya, a jej twarz się skrzywiła.

„Też jesteś jej ojcem? Czy to znaczy, że teraz będziesz z nimi? Zostawisz mnie tak jak mama?”

Strach w jej głosie go załamał.

Znów się do niej wyciągnął, ale ona cofnęła się i skrzyżowała ramiona na piersi.

.

„Nie, Maisie. Nigdy. Jesteś moją córką i nic tego nie zmieni. Nigdzie się nie wybieram. Po prostu trochę powiększamy rodzinę”.

Wyjaśnienie nie uspokoiło jej.

Łzy napłynęły jej do oczu, odwróciła się i pobiegła z powrotem do domu, zatrzaskując za sobą drzwi.

Wesley ruszył, żeby pójść za nią, ale Vivien delikatnie położyła mu dłoń na ramieniu.

„Daj jej chwilę” – powiedziała cicho. „To dużo do przetworzenia”.

Potem zwróciła się do Clary, która obserwowała scenę poważnym wzrokiem.