Ta myśl napełniła go przerażeniem. Jak zareaguje jego wrażliwa, czasem niepewna siebie córka, dowiedziawszy się, że musi dzielić ojca? Czy poczuje się zdradzona? Zastąpiona?
Możliwość zranienia jej niemal zmusiła go do ponownego przemyślenia wszystkiego.
Ale alternatywa, odejście od Clary teraz, gdy znał prawdę, była niemożliwa. Niezależnie od okoliczności jej poczęcia, była jego odpowiedzialnością. Nie mógł być mężczyzną, który się od tego odwraca. Nie mógł być takim ojcem.
„Zrobimy to razem” – powiedziała Vivien, zaskakując go stanowczością swojego wsparcia. „W ten weekend. Powiemy im razem, a potem odpowiemy na wszystkie ich pytania”.
Jako zjednoczony front.
To zdanie poruszyło w nim coś – tęsknotę za bliskością i partnerstwem w często samotnej pracy rodzicielskiej.
Dzień objawienia nadszedł pod bezchmurnym niebem i przy łagodnych temperaturach – piękny jesienny dzień, który przeczył narastającej pod nim burzy emocji.
Zebrali się na podwórku Vivien, podczas gdy dziewczynki bawiły się na huśtawce. Dorośli stali w pobliżu, próbując przygotować się do czekającej ich rozmowy.
Kiedy Vivien je zawołała, oboje dzieci podeszli z zaciekawionymi minami, wyczuwając już wagę chwili.
Wesley przyłapał się na tym, że przygląda się twarzy Clary z nową wyrazistością, dostrzegając rysy, które odziedziczyła po nim: kształt podbródka, układ ramion.
„Mamy wam obojgu coś ważnego do powiedzenia” – zaczęła Vivien, a jej głos brzmiał spokojnie, pomimo napięcia w postawie. „Chodzi o to, jak łączą się nasze rodziny”.
Spojrzała na Wesleya, zachęcając go, by kontynuował.
Przełknął ślinę, szukając słów, które miałyby sens dla siedmiolatka i ośmiolatka, słów, które mogłyby sprawić najmniej bólu.
„Dawno temu, zanim któraś z was się urodziła, poznałyśmy się z Vivien, kiedy obie pomagałyśmy ludziom w Afryce. Ja byłam sanitariuszką w wojsku, a ona lekarką”.
Dziewczyny słuchały uważnie, choć brwi Maisie zmarszczyły się z konsternacją.
Leave a Comment