Kiedy skonfrontowałam się z kochanką mojego męża, złamał mi nogę i zamknął w piwnicy, mówiąc, żebym „pomyślała o swoim zachowaniu”.

I oto był.

Marco DeLuca.

Stopa dziewięćdziesiąta. Teraz siwe skronie. Oczy jak zaostrzone stalą.

Spojrzał na mnie z góry, przyjrzał się nodze, siniakom tworzącym się na moim policzku.

Zacisnął szczękę.

„Kto to zrobił?” zapytał.

„Już wiesz” – odparłam.

Uniósł mnie ostrożnie, jakbym była czymś cennym i kruchym.

Na górze rozległ się zdezorientowany głos Ethana.

„Co do cholery – kim wy jesteście?”

Marco nie odpowiedział.

Ale ja odpowiedziałam.

Z jego ramion.

„To” – powiedziałam mężowi, gdy krew kapała na jego marmurową podłogę – „jest prawa ręka mojego ojca”.

Ethan zamrugał.

Zawsze miałam na nazwisko Romano.

Po prostu nigdy nie zadał sobie trudu, żeby zapytać, który Romano.

I w tym momencie – kiedy strach w końcu zajaśniał w jego oczach – poczułam coś nieoczekiwanego.