Tomás gwałtownie robi krok naprzód. „Nie zawracaj jej głowy” – ostrzega.
Twoje oczy unoszą się na Tomása. „Odsuń się” – mówisz cicho, ale groźnie.
Pokój zamarza.
Twój ojciec kaszle słabo. „Luisito” – szepcze. „Proszę… nie”.
Wstajesz powoli. „Papá” – mówisz napiętym głosem. „Nie wyjdę, dopóki nie dowiem się, co się stało”.
Tomás prycha. „Będziesz wiedział, co musisz wiedzieć”.
Wyciągasz telefon. Już nagrywasz, nie robiąc z tego afisza.
„Powiedz to jeszcze raz” – mówisz Tomásowi. „Wyjaśnij, gdzie poszły pieniądze”.
Oczy Tomása się rozszerzają. „Wyłącz to”.
Trzymasz telefon nieruchomo. „Nie”.
Twarz Tomása się zmienia, narasta w nim gniew. „Wchodzisz do mojego domu…”
Głos twojego ojca łamie się, cicho, ale ostro. „To nie twój dom”.
Cisza uderza jak…
klaps.
Tomasz powoli się odwraca. „Co powiedziałeś?”
Twój ojciec przełyka ślinę. Jego ręce się trzęsą.
„To nie twój dom” – powtarza drżącym głosem. „Miał być mój. Nasz syn zapłacił za nasze życie… a ty zamieniłeś go w swoją klatkę”.
Twoja matka zaczyna cicho płakać, ocierając łzy brzegiem rękawa, jakby starała się nie przysporzyć nikomu więcej kłopotów.
Szczęka Tomasza się zaciska. Robi krok w stronę twojego ojca.
Natychmiast przechodzisz między nimi.
„Dotknij go” – mówisz beznamiętnym głosem – „a zakuję cię w kajdanki, zanim twoje buty dotkną ziemi”.
Tomasz się śmieje, ale to nie brzmi dobrze. „Myślisz, że możesz to zrobić tutaj?”
Unosisz telefon. „Mogę” – odpowiadasz. „Bo nagrywam, jak przyznajesz się do przechwytywania moich pieniędzy”.
Leave a Comment