Juliet miała łzy w oczach. Nie pamiętam ostatniej piosenki. Powinnam pamiętać ostatnią piosenkę, ale nie mogę. W porządku, powiedziała Aurora z autorytetem kogoś, kto ewidentnie przez to przeszedł. Nie musisz pamiętać wszystkiego, tylko dobre rzeczy, kiedy się pojawią. Dlaczego to robisz? – zapytała Juliet.
Dlaczego cię to obchodzi? Trzy dziewczynki spojrzały na siebie. Kolejna z tych cichych rozmów, które wiele osób zdawało się prowadzić bez słów. Bo wyglądasz jak nasz tata, powiedziała w końcu Luna. Kiedy mama umarła po raz pierwszy, jakbyś była, ale tak naprawdę cię nie było i nikt mu nie pomagał, dopóki nie dowiedzieliśmy się, czego potrzebuje. Czego potrzebuje, żeby pamiętać? Stella powiedziała, żeby po prostu nie zapomnieć, żeby pamiętać inaczej.
Ezra znalazł ich 20 minut później. Jego trzy córki i pacjentka oglądały album ze zdjęciami, o który Juliet poprosiła personel szpitala, żeby przynieśli go z jej mieszkania. To jej gabinet, mówiła Juliet, wskazując na zdjęcie. Mieliśmy je tuż obok siebie. Mój był uporządkowany, wszystko na swoim miejscu.
U niej panował chaos, wszędzie walały się papiery. Kubki po kawie, ale ona potrafiła znaleźć wszystko w 30 sekund. Nigdy nie rozumiałam, jak to możliwe. Może to miało dla niej sens. Aurora powiedziała: „Biurko naszego taty wygląda…
Tak właśnie. Mówi, że to jest uporządkowane według uczuć, a nie alfabetu”. Juliet się roześmiała. Naprawdę się roześmiała. Ten dźwięk ją zaskoczył. Ezra odchrząknął. Cała czwórka odwróciła głowy.
„Dziewczyny” – powiedział. „Sala konferencyjna”. „Teraz o tym rozmawialiśmy”. „Ale pomagaliśmy” – zaprotestowała Stella. „Wiem i doceniam to, ale panna Crane potrzebuje odpoczynku, a wy trzy musicie zjeść lunch”. Przytrzymał drzwi. „Idźcie. Spotkamy się tam za 5 minut”. Kiedy odeszli, zwrócił się do Juliet. „Jeszcze raz przepraszam”.
Leave a Comment