„Siedziała tam, moczona i upokarzana – aż zadzwonił jej telefon. Chwilę później ludzie, którzy z niej kpili, błagali o wybaczenie”.

Siedziałam tam przemoczona, lodowata woda wciąż kapała mi z włosów i ubrania, a upokorzenie paliło mnie mocniej niż chłód. Ale to nie wiadro wody było najgorsze. Najgorsze były lata pogardy, ciągłe drwiny i sposób, w jaki rodzina mojego byłego męża traktowała mnie jak nicość.

Dla nich byłam po prostu „biedną, ciężarną kobietą”, którą hojnie tolerowali. Przypadkiem charytatywnym, bez władzy, pieniędzy i godności.

Nie zdawali sobie sprawy, że to ja przez cały czas po cichu dzierżyłam prawdziwą władzę.