Potem deszcz wydawał się głośniejszy. Jubiler stał w drzwiach nieruchomo, wciąż mocno ściskając medalion w dłoni.

Przez chwilę wyglądał mniej jak biznesmen, a bardziej jak ktoś, kogo właśnie oskarżyła zjawa.

„Co powiedziałaś?” – zapytał.

Młoda kobieta cofnęła się o krok, a potem znieruchomiała.

Jakby powiedziała za dużo.

„Powiedział mi, żebym ci nie ufał” – wyszeptał.

„Powiedział, że jeśli coś jej się stanie, mogę sprzedać naszyjnik… ale nigdy mężczyźnie ze zdjęcia”.

Twarz jubilera zbladła.

Bo Clara zniknęła sześć lat wcześniej.

Nie było okupu.

Nie było ciała.

Nie było pożegnania.

Tylko plotki.

I ostatnia walka, o której próbowała zapomnieć każdej bezsennej nocy.

Wyszła na deszcz.

„Skąd to masz?”

Kobieta spojrzała na ulicę, spanikowana, jakby spodziewała się, że pojawi się ktoś inny.

„Dał mi to trzy tygodnie temu” – powiedziała.

Świat się zatrzymał.

Jubiler wpatrywał się w nią.

Trzy tygodnie temu.

Nie lata.

Nie zanim zniknęła.

Trzy tygodnie temu.

To oznaczało tylko jedno.

Klara żyła.

Jej głos drżał.

„Gdzie ona jest?”

Młoda kobieta pokręciła głową, a jej łzy zmieszały się z deszczem.

„Nie powinnam była nikomu mówić”.

Powiedziała, że ​​jeśli nie wróci do rana, muszę pozbyć się naszyjnika i zniknąć.