Potem deszcz wydawał się głośniejszy. Jubiler stał w drzwiach nieruchomo, wciąż mocno ściskając medalion w dłoni.

Jubiler chwycił się framugi drzwi, żeby utrzymać równowagę.

„Skąd pani przychodzi?”

Jej usta drżały.

Potem odpowiedziała:

„Od mężczyzny, który zrujnował jej życie”.

Jubiler wyglądał, jakby go ktoś uderzył.

Bo nagle zrozumiał, dlaczego Klara nigdy nie chciała, żeby medalion wrócił do domu.

Nie dlatego, że bała się obcych.

Ale dlatego, że się go bała.

Albo, co gorsza –

kogoś na tyle bliskiego, że wciąż ją obserwował.

Młoda kobieta zerknęła przez ramię na sklep.

Potem na medalion.

Potem z powrotem na jego twarz.

„Było w nim coś jeszcze” – wyszeptała.

Serce waliło jej jak młotem.

„Co?”

Wskazała na otwarty medalion.

Drżącymi dłońmi jubiler przyjrzał się bliżej wewnętrznemu zawiasowi –

i znalazł ukryty kawałek papieru, niemożliwie cienko złożony za zdjęciem.

Wyjął go.

Otworzył go na deszczu.

Przeczytał dwie linijki.

I o mało go nie upuścił.

Wie, że uwierzysz niewłaściwej osobie.

Zapytaj go, kto był z nim w noc mojego zniknięcia.

Oddech jubilera stał się nierówny.

Bo ktoś był z nim tamtej nocy.

Jego wspólnik.

Mężczyzna, który dzwonił na policję.

Media.

Przeszukania.

Historia.

Ten sam mężczyzna, który twierdził, że Clara odeszła z własnej woli.

Widziała, jak jego twarz się zmienia i wyszeptała: