Miałam straszny wypadek, w wyniku którego straciłam przytomność na kilka dni. Kiedy lekarze zadzwonili do moich rodziców, licząc na zgodę lub pocieszenie, chłodno odpowiedzieli: „Ona nie jest naszą prawdziwą córką – nic jej nie jesteśmy winni” i odeszli, zostawiając mnie na śmierć. Ale los miał inne plany. Tydzień później wrócili – tym razem po mój spadek. Tylko moje szpitalne łóżko było puste. Na poduszce leżał pojedynczy list. I gdy tylko go przeczytali, ich twarze zbladły.

Dziedzictwo córki-widma
Miałam straszny wypadek i straciłam przytomność. Lekarze wezwali moich rodziców. Powiedzieli: „Ona nie jest naszą prawdziwą córką. Nic jej nie jesteśmy winni”, po czym zostawili mnie na pewną śmierć. Tydzień później przyszli po spadek, który zostawiła mi babcia. Ale moje łóżko w jej domu było puste. Na jego miejscu leżał tylko list. W chwili, gdy go przeczytali, ich twarze zbladły, a wygodny, uporządkowany świat, który zbudowali na fundamencie kłamstw, zaczął się rozpadać.

Rozdział 1: Outsiderka
Nazywam się Rebecca Mitchell. Mam dwadzieścia osiem lat i w zeszłym roku umarłam. Cóż, technicznie rzecz biorąc, lekarze powiedzieli moim rodzicom, że nie przeżyję nocy. Ich reakcją było odejście. Tydzień później pojawili się w domu mojej babci, gotowi odebrać spadek, który mi zapisała, zakładając, że albo zniknę, albo będę niezdolna do życia. Ale tak nie było. Byłam duchem, którego stworzyli i miałam ich nawiedzać.

Dorastałam na urokliwych przedmieściach Bostonu, w białym domu kolonialnym z niebieskimi okiennicami i idealnie przystrzyżonym trawnikiem. Z zewnątrz byliśmy kwintesencją amerykańskiej rodziny: ojciec, matka, dwie córki. Moje zdjęcia z dzieciństwa przedstawiają starannie dobraną rzeczywistość: dopasowane dekoracje na przyjęcia, świąteczne poranki z misternie ułożonymi prezentami i uśmiechnięte wakacje w Disney World. Ale zdjęcia potrafią kłamać.