Moja córka Ivy miała być bezpieczna w akademiku. Zamiast tego pięciu bogatych chłopaków zamknęło drzwi, zabrało jej ubrania i odwróciło się, podczas gdy ona krzyczała na mnie. Ochrona wzruszyła ramionami. Policjanci powiedzieli „brak dowodów” i kazali nam iść dalej. Nie wiedzieli, że jej ojciec spędził dwanaście lat w siłach specjalnych, polując na zbrodniarzy wojennych. Teraz każdy chłopak, który jej dotknął, wkrótce przekona się, co to prawdziwy strach. „Noce w akademiku. Tata na tropie”.

Rozdział 1: Anatomia złamania
Zapach pokoju 304 był mieszanką stęchłej, taniej wódki, lawendowego detergentu i metalicznego posmaku miedzi. Ten ostatni zapach – miedź – sprawił, że kolana się ze mnie ugięły. To był zapach, który znałam z Kandaharu, z Miasta Sadr, z miejsc, gdzie ludzkość umierała. Nigdy nie spodziewałam się poczuć go w akademiku w Prestwick College.

Znalazłam moją córkę, Ivy, zwiniętą w kłębek w kącie, gdzie ściana stykała się z szafą. Miała na sobie resztki podartej koszuli sprzed trzech dni. Jej kolana były tak mocno podciągnięte do piersi, że wyglądała jak rozpadająca się gwiazda. Jej oczy były otwarte, wpatrzone w drobinkę kurzu tańczącą w promieniu słońca, ale światło za nimi zgasło. Zgasło.

Pięciu chłopców. Tyle wynosiła liczba. Pięć filarów przyszłości społeczności zamieniło moją córkę w ruinę.

Kiedy w końcu przybyła policja kampusowa, ruszyła z pośpiechem leniwca. Robili notatki. Patrzyli na podłogę. Nie pa