Przypadkowo wylałam kroplę sosu na importowany włoski obrus. Moja teściowa krzyknęła: „Niezdarny głupcze! Zapłacisz za to!”. Szok wywołał natychmiastowy poród i upadłam, pociągając za sobą całą ucztę. Kiedy wiłam się w mieszaninie jedzenia i krwi, spojrzała na mnie zimno. „Zrobiła to celowo, żeby zepsuć mi przyjęcie” – zadrwiła. Przeszła tuż nad moim ciałem, a jej kolejny rozkaz do pokojówki sprawił, że goście zamarli w milczeniu…

Żyrandole w Sterling Manor nie tylko oświetlały pomieszczenie; one je przesłuchiwały. Każdy wiszący kryształowy pryzmat pełnił rolę sędziego, załamując zimne światło LED w tysiąc oskarżycielskich palców, które wskazywały każdą wadę, każdą zmarszczkę i każde wahanie w pomieszczeniu.

Dla sześćdziesięciu gości zgromadzonych w ogromnej jadalni światło przyjemnie tańczyło na diamentach, szafirach i połysku włoskich jedwabnych krawatów. Dla mnie, Sarah, służyło ono jedynie uwydatnieniu opuchniętych kostek, boleśnie wylewających się z moich pięt, i połysku wyczerpanego, wilgotnego potu, którego nie mogłam otrzeć z czoła.

Byłam w ósmym miesiącu ciąży, nosząc nisko i ciężko. Mój kręgosłup przypominał mniej konstrukcyjną podporę, a bardziej suchą gałązkę powoli zginaną do granic wytrzymałości. Moje stopy pulsowały czystym, rytmicznym bólem. Ale byłam tutaj. Musiałam tu być.

To były sześćdziesiąte urodziny Beatrice Sterling. W tym mieście opuszczenie imprezy Sterling nie było towarzyskim faux pas, lecz aktem zdrady. Obecność była obowiązkowa dla każdego, kto chciał pozostać w jej łaskach – a co ważniejsze, dla mojego męża Jamesa, w jej testamencie.