Nigdy nie powiedziałam mojemu zdradzającemu mężowi, że zostałam nominowana do Sądu Najwyższego. Przy kolacji wręczył mi papiery rozwodowe, śmiejąc się ze swoją kochanką. „Zabieram dom i dzieci. Jesteś tylko słabą asystentką prawną”. Nie wiedział, że jego kochanka jest w rzeczywistości zbiegłą defraudantką. Policja wkroczyła do restauracji. Krzyknęła: „Zadzwoń do swojego prawnika!”. Mój mąż spojrzał na mnie, błagając o pomoc. Wstałam, włożyłam szlafrok z torebki i uśmiechnęłam się. „Nie bronię przestępców” – powiedziałam. „Ja ich skazuję”.

„Nie bronię przestępców” – powiedziałam, wygładzając czarną tkaninę na ramionach. „Wydaję na nich wyroki”.

Ale zanim mogłam wydać ten werdykt, musiałam przetrwać ciszę.

W Zachodnim Skrzydle Białego Domu czuć historię – starą skórę, wosk pszczeli i delikatny, elektryczny ładunek władzy. Stałam w Gabinecie Owalnym z rękami splecionymi za plecami, próbując opanować drżenie palców. Prezydent Stanów Zjednoczonych, człowiek, którego podpis mógł poruszyć floty, uśmiechał się do mnie.

„Kraj jest zaszczycony, Eleno” – powiedział ciepłym i spokojnym głosem. „Twoja przeszłość w sądzie apelacyjnym jest niepodważalna. Zatwierdzenie przez Senat będzie formalnością. Ogłoszenie zostanie opublikowane jutro o 9:00. Przechowuj togę w bezpiecznym miejscu”.

Podał mi ciężką torbę z wytłoczoną prezydencką pieczęcią. W środku spoczywała czarna jedwabna toga sędziego Sądu Najwyższego.

„Dziękuję, panie prezydencie” – powiedziałam zaskakująco spokojnym głosem. „Nie zawiodę pana”.

Wyszłam z Białego Domu i wkroczyłam w wilgotne popołudnie Waszyngtonu. Wsunęłam torbę na ubrania do znoszonej, niepozornej torby, której używałam na zakupy. Dla agentów Secret Service przy bramce byłam po prostu kolejną pracownicą. Dla świata miałam stać się jedną z dziewięciu najpotężniejszych jurystek w kraju.

Ale dla mojego męża, Marka, byłam po prostu nudną asystentką prawną, która zapomniała odebrać pranie chemiczne.

Sprawdziłam telefon. Pięć nieodebranych połączeń. Wszystkie od Marka.