Kiedy wróciłam późno z pracy, mąż mnie uderzył i krzyknął: „Wiesz, która godzina, ty bezużyteczna suko? Idź do kuchni i gotuj dla mojej matki!”. Gotowałam przez godzinę, tylko po to, by ugryzła jeden kęs, wypluła go i popchnęła mnie tak mocno, że zaczęłam krwawić – wiedziałam, że tracę dziecko. Sięgnęłam po telefon, żeby zadzwonić pod 911. Mąż go wyrzucił. Spojrzałam mu w oczy i powiedziałam: „Zadzwoń do mojego ojca”. Nie mieli pojęcia, kim on naprawdę jest.

Rozdział 1: Krwawa kolacja
Drzwi wejściowe otworzyły się i zamknęły z cichym kliknięciem zapadki.

Stałem w holu mojego osobistego piekła, z zimnymi kluczami w dłoni. Była 19:15. Spóźniłem się piętnaście minut.

„Spóźniłeś się”.

Głos Dave’a dobiegł z salonu, niski i jadowity. Pojawił się w drzwiach, niczym burzowa chmura w dopasowanej koszuli. Zapach whisky otaczał go gorzką aureolą.

„Przepraszam, Dave” – powiedziałem, a mój głos brzmiał już jak pisk myszy. „W biurze była pilna sprawa. Musiałem…”

Uderzenie było jak grzmot w cichym domu. Odchyliłem głowę na bok, a policzek eksplodował białym, rozpalonym bólem.

„Przepraszam” – warknął. „Moja matka czeka na kolację od godziny. Idź do kuchni”.