Mój mąż uśmiechnął się złośliwie na korytarzu sądu, kiedy zobaczył mnie stojącą samotnie – bez prawnika, bez wsparcia, bez niczego. Wyglądał na tak pewnego siebie, jakby to już się skończyło. Nie zareagowałam. Po prostu stałam tam, spokojna, czekając. Bo nie wiedział… że następna osoba, która przejdzie przez te drzwi, to nie byle jaki prawnik – to było to nazwisko, z którym nigdy nie chciał się spotkać.

Mój mąż uśmiechnął się ironicznie na korytarzu sądu, gdy zobaczył mnie stojącą samotnie – bez prawnika, bez wsparcia, bez niczego. Wyglądał na tak pewnego siebie, jakby to już było po wszystkim. Nie zareagowałam. Po prostu stałam tam, spokojna, czekając. Bo nie wiedział… że następna osoba, która przejdzie przez te drzwi, nie będzie byle jakim prawnikiem – to będzie to nazwisko, z którym nigdy nie chciałby się zetknąć.