W wieku osiemnastu lat Jack dostał plecak i usłyszał, że jest wolny – wolny, by przetrwać sam, bez niczego i nikogo. Dni zlewały się w noce, a nadzieja stawała się czymś odległym. Wtedy znalazł chatkę. Ukrytą, cichą, jakby czekała. Powinna być pusta. Opuszczona. Ale w chwili, gdy wszedł do środka, wiedział, że coś jest nie tak. Bo to miejsce nie wydawało się zapomniane… wydawało się przygotowane.

To było, gdy zobaczył drzwi z tyłu. Zamknięte. W przeciwieństwie do drzwi frontowych, te były solidne. Przemyślane. Jego oczy lekko się zwęziły. Ponieważ wszystko inne w domku zachęcało do wejścia. Te drzwi… nie. Ruszył w ich kierunku powoli, każdy krok cichszy od poprzedniego. Klamka była zimna w jego dłoni. Zatrzymał się – nie ze strachu, ale dlatego, że coś w nim rozumiało, że gdy je otworzy… czymkolwiek to miejsce naprawdę jest, stanie się jasne. A jasne nie zawsze oznacza bezpieczne. Przekręcił klamkę. Drzwi otworzyły się bez oporu. I w chwili, gdy zajrzał do środka… wszystko się zmieniło.