Po poważnym wypadku samochodowym trafiłam do szpitala. Mój mąż wpadł do pokoju, wściekły. „Dość tej teatralności!” krzyknął. „Wynoś się z łóżka – nie będę na to marnował pieniędzy!”. Złapał mnie, próbując ściągnąć z materaca. Kiedy zaczęłam się szarpać, uderzył mnie pięściami w brzuch. To, co się potem wydarzyło, przerosło moje najśmielsze oczekiwania…

Jego słowa uderzyły mnie mocniej niż samochód, który zostawił mnie połamaną w tym łóżku. Wpatrywałam się w niego, próbując przetworzyć okrucieństwo tego, co właśnie powiedział. Jak mógł mnie za to winić? Jak ktoś, komu tak wiele dałam, mógł mnie tak traktować? „Co masz na myśli?” – zdołałam zapytać ledwie szeptem. Ostre, cięte słowa Ethana odbiły się echem w sterylnej sali szpitalnej. „Czy zdajesz sobie sprawę, jakim ciężarem się stałeś?” – powtórzył zimnym i lekceważącym tonem. Z trudem podniosłam się na nogi, moje złamane ciało protestowało przy każdym najmniejszym ruchu, i spojrzałam na niego z niedowierzaniem. „Nie prosiłam się o to, Ethan” – powiedziałam drżącym głosem. „Nie wybrałem sobie potrącenia przez samochód”. Prychnął i podszedł bliżej, stojąc nade mną niczym sędzia ogłaszający wyrok. „Myślisz, że to coś zmienia? Leżysz tu bezczynnie, a teraz ja mam się wszystkim zająć? Nie stać mnie na to, Nancy. Musisz to jakoś ogarnąć”. Łzy napłynęły mi do oczu, gdy jego słowa przebiły mnie na wylot. „Ogarnąć? Nie mogę nawet chodzić, Ethan! Czego ode mnie oczekujesz?”

Wyraz twarzy Ethana stwardniał. „Sprzedaj swoją biżuterię” – warknął. „Masz aż nadto, żeby pokryć ten bałagan. Nie zmarnuję na ciebie ani grosza”. Zamarłam, szok wywołany jego okrucieństwem na chwilę mnie uciszył. „Mówisz poważnie?” – wyszeptałam. „Po tym wszystkim, co dla ciebie zrobiłam, tak mnie traktujesz? Jesteś moim mężem, Ethan. Powinieneś mnie wspierać”. „Wspierać cię?” – warknął podniesionym głosem. „Jesteś teraz bezużyteczna, Nancy. Muszę dźwigać tę rodzinę na plecach, a ty nie potrafisz już nawet zrobić tego, co do ciebie należy”. W pokoju zrobiło się ciężko, duszno, a jego gniew sięgał zenitu. Nie mogłam dłużej milczeć. „Nie robiłam nic poza wspieraniem cię, Ethan! Porzuciłam dla ciebie karierę, wychowałam naszą córkę i dbałam o dom, podczas gdy ty tułałeś się po różnych pracach. A teraz, kiedy najbardziej cię potrzebuję, nazywasz mnie bezużyteczną?” Jego twarz wykrzywiła się w furii. „Myślisz, że możesz mi odpyskować?” krzyknął, uderzając pięściami w krawędź łóżka. „Nie wolno ci stawiać żądań!” Wzdrygnęłam się, ale zanim zdążyłam odpowiedzieć, rzucił się do przodu, zaciskając mocno pięści i uderzył mnie w brzuch obiema rękami. Ból przeszył moje i tak już połamane ciało, pozostawiając mnie z trudem łapiąc powietrze. Pokój wirował, gdy próbowałam przetworzyć to, co się właśnie wydarzyło.

Rozdział 3: Punkt krytyczny i obietnica
Ból po ataku Ethana rozprzestrzenił się po całym moim ciele, pozostawiając mnie zdyszaną i ściskającą się za brzuch. Zanim zdążyłam w pełni zrozumieć, co się stało, drzwi do mojego pokoju szpitalnego otworzyły się gwałtownie. Do środka wbiegli pielęgniarka i ochroniarz, a na ich twarzach malowała się mieszanina szoku i determinacji. „Co tu się dzieje?” – zapytała pielęgniarka, wchodząc między mnie a Ethana. „Sprowokowała mnie!” – krzyknął obronnie Ethan, wciąż zaciskając pięści. „Ona…

Rujnuje mi życie!” Ochroniarz nie wahał się ani chwili. „Proszę pana, proszę się natychmiast odsunąć!” rozkazał, chwytając Ethana za ramię. Ethan stawiał opór, ale strażnik zacisnął uścisk. „Musi pan natychmiast wyjść”. Ethan odwrócił się do mnie po raz ostatni, z twarzą bladą z wściekłości. „Pożałuje pani tego, Nancy” – syknął. „To jeszcze nie koniec”.