Na moim ślubie moja matka wstała i krzyknęła: „Ten mężczyzna nie jest dla ciebie wystarczająco dobry!” — ale odpowiedź mojego narzeczonego była tak mocna, że ​​wyszła zawstydzona

Skinął głową. „Rozumiem. Mimo to, jeśli się jeszcze spotkamy, pożyczę ci swój egzemplarz”.

„Może” – powiedziałam, nie spodziewając się, że jeszcze go kiedykolwiek zobaczę.

Kiedy wysiadł na następnym przystanku, obejrzał się i powiedział: „Czasami najlepsze historie trafiają do nas, kiedy najmniej się ich spodziewamy”.

Tydzień później los ponownie nas ze sobą połączył – w dramatyczny sposób.

Była godzina szczytu, a pociąg był zatłoczony. Stałam przy drzwiach, kurczowo trzymając się poręczy, gdy ktoś gwałtownie szarpnął moją torebkę i rzucił się do wyjścia.

„Hej! Zatrzymajcie go!” krzyknęłam, ale nikt nie zareagował.

Poza Noahem.

Przecisnął się przez tłum, przeciskając się obok zaskoczonych pasażerów. Na następnym przystanku on i złodziej wylądowali na peronie. Pobiegłam za nimi przerażona.

Zanim do nich dotarłam, złodziej zniknął, ale Noah siedział na ziemi, zdyszany, ściskając moją torebkę. Nad brwią krwawiło mu małe rozcięcie.

„Masz talent do dramatycznych wejść” – powiedziałam, pomagając mu wstać.

Uśmiechnął się szeroko. „Wciąż jestem ci winien egzemplarz Wielkiego Gatsby’ego”.

Tego wieczoru kupiłam mu kawę w ramach podziękowania. Jedna kawa zamieniła się w kolację. Kolacja doprowadziła do spaceru do domu. Spacer zakończył się pocałunkiem, od którego ugięły się pode mną kolana.

Sześć miesięcy później byliśmy zakochani.

Ale moja matka? Nie znosiła go.

„Bibliotekarz?” prychnęła, kiedy jej powiedziałam. „Emma, ​​serio. Mogłabyś znaleźć o wiele więcej.”

„On mnie uszczęśliwia” – odpowiedziałam, starając się nie warknąć.

„Szczęście nie płaci rachunków” – prychnęła.

Moja matka, Patricia, jest tym, co niektórzy nazwaliby aspirującą, inni – urojoną osobą. Całe dorosłe życie udawała, że ​​jesteśmy bogatsze, niż jesteśmy. Drogie ubrania, wymienianie nazwisk na imprezach, przechwalanie się wakacjami, które tak naprawdę były tylko weekendowymi wypadami z pomysłowymi ujęciami.

Kiedy więc Noah oświadczył mi się prostym, ale olśniewającym pierścionkiem z szafirem, byłam przeszczęśliwa.

„Przypomniał mi twoje oczy” – powiedział, wsuwając go na mój palec.

Kiedy pokazałam go mamie, zmarszczyła nos.

„To wszystko? Nawet nie cały karat?”

„Mamo, jest idealne”.

„No cóż… Chyba później będzie można je ulepszyć”.

Pierwsze spotkanie Noaha z moją rodziną było katastrofą.