„Mamo, proszę, przyjedź po mnie…”. Kiedy połączenie ucichło, nie zadzwoniłam na policję; zadzwoniłam na swój oddział. Jej teściowa stała w drzwiach, arogancka i zadufana w sobie. „Jest teraz mężatką. To prywatna sprawa rodziny”. Spojrzałam na nią oczami, które widziały pola walki, i odpowiedziałam: „Już nie”. Wyważyłam drzwi kopniakiem taktycznym. Widząc córkę szorującą własną krew z płytek, wiedziałam, że to nie małżeństwo; to obóz tortur. Myśleli, że mają do czynienia z bezbronną staruszką. Mieli się dowiedzieć, dlaczego moi wrogowie nazywają mnie „Żelaznym Generałem”, a ja autoryzowałam atak na pełną skalę.

Sierżant miejscowej policji wpadł do kuchni z wyciągniętą i drżącą bronią. Dwóch nowicjuszy stanęło po jego bokach.

Beatrice wycelowała we mnie drżącym palcem. „Jej! Włamała się! Napadła na mojego syna! Aresztujcie ją!”

Sierżant spojrzał na scenę. Zobaczył Richarda jęczącego na podłodze, Ghosta w pełnym rynsztunku taktycznym i mnie z bronią.

„Proszę pani, odłóż broń! Natychmiast!” krzyknął.

Nie upuściłem jej. Schowałem ją powoli, z rozmysłem.

Sięgnąłem do kieszeni kamizelki i wyciągnąłem skórzany portfel. Otworzyłem go.

Odznaka w środku nie była srebrna ani złota. Była czarna, z orłem trzymającym kulę ziemską. Agencja Wywiadu Obronnego.

„To tajna sprawa” – powiedziałem spokojnym, ale stanowczym głosem. „Wasza jurysdykcja kończy się na granicy posesji, sierżancie”.

Sierżant zamrugał. „Co? To jest policja domowa…”

Na zewnątrz ryk silników go zagłuszył. Nie syreny. Silniki V8.

Trzy czarne SUV-y z piskiem opon wjechały na podjazd, blokując policyjne radiowozy. Wysiedli z nich mężczyźni w ciemnych garniturach, poruszając się z precyzją maszyn. Ominęli miejscowych policjantów, wchodząc do domu z odznakami na szyjach.

Żandarmeria Wojskowa.

Do kuchni wszedł kapitan. Spojrzał na mnie i zasalutował.

„Generale Vance” – powiedział. „Zabezpieczyliśmy teren. Pentagon przesyła pozdrowienia”.

Miejscowy sierżant opuścił broń, z szeroko otwartymi ustami. „Generale… Vance? Ja… Czytałem o panu na historii. Operacja Pustynna Burza”.

Skinąłem mu głową. „Zabezpiecz miejsce zdarzenia, sierżancie. Ale ci ludzie są pod moim nadzorem”.

Podszedłem do Sarah. Tex owinął ją kocem medycznym. Wpatrywała się we mnie szeroko otwartymi oczami, próbując pogodzić matkę piekącą ciasteczka z kobietą dowodzącą jednostką wojskową.

„Chodźmy do domu, kochanie” – powiedziałam cicho, wyciągając rękę.

Ujęła ją.