Byliśmy o kilka minut od zameldowania, gdy rodzice mimochodem powiedzieli mi, że „zapomniałem” paszportu. Bez paniki. Bez obaw. Po prostu szybkie zwolnienie. „Idź i go odbierz”. Pobiegłem – tam i z powrotem – serce waliło mi jak młotem przez cały czas. Ale kiedy wróciłem, kolejki już nie było. Hałas był inny. A potem ją zobaczyłem – moją sześcioletnią córkę, siedzącą samotnie z ochroną, ze łzami w oczach. „Zostawili mnie” – wyszeptała. „Żeby zobaczyć, czy wrócisz”. Coś we mnie zamarło. Nie sprzeciwiłem się, kiedy ich znalazłem. Nie krzyczałem. Po prostu wykonałem jeden telefon.