To nie był tępy ból. To był okropny, ostry skurcz, który ogarnął podstawę.
Przeszył mi kręgosłup i rozdarł brzuch. Sapnęłam, wbijając paznokcie w twardy plastik siedzenia przede mną. Nie, błagałam bezgłośnie. Jeszcze nie. Proszę, Boże, jeszcze nie. Ale druga fala nadeszła trzydzieści sekund później, nieskończenie gwałtowniejsza. Z mojego gardła wyrwał się ochrypły, mimowolny krzyk, przecinając cichy pomruk autobusu. Dziesiątki głów odwróciły się w moją stronę. Kobieta po drugiej stronie przejścia cofnęła się z przerażeniem.
„Hej!” krzyknął ktoś do przodu. „Zjedź na pobocze! Coś z nią nie tak!”
Autobus zadrżał, gdy kierowca nacisnął hamulce, ale podwozie nie zatrzymało się. Przez oślepiającą mgiełkę agonii zobaczyłam postać wyłaniającą się z cienia tylnej ławki. A w chwili, gdy wszedł do przejścia, temperatura w autobusie zdawała się gwałtownie spadać.
Rozdział 2: Wydobycie
Miał na sobie dopasowany obsydianowy płaszcz, który zdawał się pochłaniać słabe światło z sufitu. Przesuwał się wąskim przejściem z przerażającą, drapieżną gracją – z tym rodzajem cichej, absolutnej władzy, która sprawia, że zwykli ludzie instynktownie się cofają, nie rozumiejąc fizycznych przyczyn.
Zatrzymał się obok mojego siedzenia. Jego oczy miały kolor rozbitego łupka, oceniając mnie z kliniczną precyzją.
„Kierowca odmawia zatrzymania się w tym korku” – oznajmił mężczyzna. Jego głos był niskim, dźwięcznym barytonem, który omijał moje uszy i wibrował prosto w mojej piersi. „Jedziesz ze mną”.
Zanim mój spanikowany mózg zdążył sformułować protest, sięgnął w dół. Nie pytał o pozwolenie. Wsunął jedną rękę za moje ramiona, a drugą pod moje kolana, unosząc mój martwy, ciężarny ciężar z plastikowego siedzenia, jakbym była pusta w środku. Kopnął ciężkim skórzanym butem w dźwignię awaryjnego otwierania bocznych drzwi wyjściowych. Drzwi syknęły i otworzyły się.
Wyniósł mnie w oślepiający deszcz, pokonując śliską nawierzchnię z niemożliwą do utrzymania równowagą, całkowicie omijając zator drogowy. Za betonowymi barierami oddzielającymi jezdnię czekał wydłużony, matowoczarny, opancerzony SUV, którego silnik wydawał niski, niebezpieczny pomruk.
Kierowca w ciemnym garniturze otworzył tylne drzwi. Nieznajomy posadził mnie na pluszowej, kremowej skórze tylnego siedzenia, natychmiast wyciągając z schowka ciężki kaszmirowy koc i nakrywając nim moje drżące, przemoczone ciało. Wślizgnął się obok mnie, gdy drzwi zatrzasnęły się z hukiem, zamykając nas w krypcie pełnej napięcia ciszy.
„Jedź” – rozkazał. Samochód ruszył do przodu, wciskając mnie głęboko w tapicerkę.
Leave a Comment