Mój chłopak porzucił mnie tej samej nocy, kiedy dowiedziałam się, że jestem w ciąży. Myślałam, że to po prostu spłukany tchórz, ale bardzo się myliłam. Dziewięć miesięcy później, gdy urodziłam zupełnie sama, wszedł ordynator szpitala. Spojrzał na twarz mojego noworodka i wybuchnął płaczem. Mój były bez grosza przy duszy nie był tym, za kogo się podawał. Był…

Spojrzałam na zawiniątko w moich ramionach. Dziecko zasnęło, nieświadome, że jego przyjście na świat właśnie zdetonowało minę lądową rodzinnych sekretów. Teraz widziałam „nos Salazara”. Widziałam dziedzictwo, które nieświadomie nosiłam w łonie, szorując podłogi i licząc grosze.

„Zostawił mnie” – powiedziałam, a mój głos stwardniał. „Zostawił mnie tej nocy, kiedy mu powiedziałam. Nie zależało mu na dziedzictwie. Zależało mu na ucieczce”.

Richard spojrzał na mnie, jego wzrok przesunął się z moich zmęczonych oczu na spierzchnięte dłonie. Widział rzeczywistość moich ostatnich dziewięciu miesięcy, zanim zdążyłam cokolwiek powiedzieć.

„Uciekł przed najwspanialszą rzeczą, jaką kiedykolwiek miał” – powiedział cicho Richard. „Ale nie uciekł wystarczająco daleko”.

Wstał, jego profesjonalna maska ​​powoli wróciła na swoje miejsce, choć jego oczy pozostały zaczerwienione. „Nie masz nikogo innego? Żadnej rodziny w mieście?”

„Mam siebie” – powiedziałem stanowczo. „To wystarczyło na razie”.

Richard powoli pokręcił głową. „Już nie. To dziecko to Salazar. I czy chcesz, żebym tam był, czy nie, nie pozwolę, żeby kolejne pokolenie mojej krwi zniknęło w mrokach”.

Podszedł do drzwi, zatrzymał się i spojrzał na mnie. „Znajdę go. A potem zaprowadzę go do jedynego miejsca, które może uratować jego duszę”.

Polowanie się rozpoczęło, ale nie wiedziałam, czy chcę, żeby ofiara została złapana.

Rozdział 3: Cena odkupienia
Trzy tygodnie po porodzie były dla mnie istną mgiełką niedoboru snu i dziwnej, nawiedzającej obecności doktora Richarda Salazara. Nie wtrącał się, ale zawsze był przy mnie. Zadbał o to, żebym miała najlepszą opiekę poporodową. Wysłał samochód, żeby mnie odwieźć do domu. Zamówił nawet luksusowe łóżeczko dziecięce dostarczone do mojego ciasnego mieszkania.

Chciałam odmówić. Moja duma była jak zbroja, której nie byłam gotowa zdjąć. Ale za każdym razem, gdy patrzyłam na Matthew – nazwałam go po ojcu, ale drugie imię Salazar dałam mu jako most, którego nie byłam pewna, czy chcę przekraczać – wiedziałam, że nie mogę pozwolić, żeby cierpiał z powodu mojego ego.

Tymczasem Richard był opętany. Wykorzystał wszystkie możliwości, każdy kontakt i każdą uncję swojej woli dociekliwości, by wytropić syna.

Znalazł go w obskurnym motelu na obrzeżach Austin.