Nie czekając na odpowiedź, dziewczyny pobiegły do sypialni. Minutę później rozległ się śmiech i odgłos przesuwanych mebli.
„Mamo, spójrz na to śmieszne zdjęcie cioci Ir!” zawołała jedna z siostrzenic. „To ona, kiedy była mała? Z taką fryzurą?”
Irina drgnęła – grzebali w
przez jej osobisty album, który trzymała na stoliku nocnym. Zawierał jej najcenniejsze wspomnienia: zdjęcia rodziców, pierwsze spotkanie z Wiktorem, ich ślub.
„Irina!” – donośny głos Tamary Pawłowny przywrócił ją do rzeczywistości. „Co to za sałatka, którą podałaś? Czemu majonez jest taki kwaśny? Oszczędzasz na zakupach?”
„Majonez jest świeży, Tamaro Pawłowna” – odpowiedziała cicho Irina, czując, jak jej głos drży. „Kupiłam go dziś rano”.
„Nie przejmuj się nią, mamo” – wtrąciła Olga – „zrobię swoją specjalną sałatkę. Wiem, jak ją dobrze ugotować”.
Irina odeszła do okna, próbując powstrzymać napływające łzy. Przez ostatni rok stała się cieniem we własnym domu. Nikogo nie obchodziło jej zdanie, jej rzeczy były przenoszone i niszczone, jej przestrzeń naruszana bez najmniejszego wahania.
„Witia” – dobiegł z kuchni głos teściowej – „czemu Irina chodzi taka ponura? Czy ona jest chora? Synowa mojej sąsiadki zawsze była marudna, a okazało się, że ma nadciśnienie…”
„Mamo, przestań” – odezwał się Wiktor po raz pierwszy tego wieczoru, choć jego głos brzmiał niepewnie.
„Co ja źle powiedziałam?” – prychnęła Tamara Pawłowna. „Po prostu się o nią martwię! Patrzcie, nawet jej barszcz… To jak ścieki, serio!”
Siostrzenice zachichotały, a Olga głośno prychnęła.
„Tak, Irina nigdy nie umiała gotować” – powiedziała. „Pamiętasz, Witia, jak przesoliła ciasto na twoje urodziny?”
To nieprawda. Ciasto wszyscy chwalili, a to sałatka Olgi była przesolona, ale teraz to nie miało znaczenia. Irina poczuła coś w środku.
„Zawsze mówiłam” – kontynuowała Tamara Pawłowna – „że jest okropną gospodynią. Za moich czasów…”
A potem wydarzyło się coś nieoczekiwanego.
Irina nagle się odwróciła, wyprostowała i powiedziała głośno:
„Dość”.
Leave a Comment