Po ośmiu latach odkładania na bok, kupiłem ośrodek wypoczynkowy nad morzem i zarezerwowałem wszystkie pokoje. Powiedziałem mamie: „Tak jak twój dom, mój jest teraz zajęty”.

Mam na imię Amelia i przez osiem koszmarnych lat letnie wakacje mojej rodziny były tradycją, w której nigdy nie uczestniczyłam. Moja mama, Evelyn, zawsze miała swoje ulubione miejsca, co było faktem tak stałym i niezaprzeczalnym, jak przypływy i odpływy w pobliżu jej domku na plaży w Karolinie Północnej. Moja starsza siostra, Olivia, była jej słońcem, a ja, zdawało się, odległym, zapomnianym księżycem.

Tradycja była taka: przez dwa wspaniałe tygodnie każdego lata rodzina spotykała się w domku mamy. Był to przestronny dom – cztery sypialnie, trzy łazienki, piękny taras z widokiem na ocean. Mnóstwo miejsca na rodzinne spotkanie. Ale co roku, bez wyjątku, mama dzwoniła do mnie w marcu, a jej głos ociekał wyćwiczonym, nieszczerym współczuciem.

„Amelio, kochanie, tak mi przykro” – zaczynała się przemowa, a słowa powtarzały się co roku. „Ale w tym roku w domku na plaży po prostu brakuje miejsca. Rodzina Olivii jest teraz taka duża, z czwórką dzieci, i wiecie, jak bardzo potrzebują przestrzeni. Może w przyszłym roku uda nam się coś wykombinować”.