Dziadek nie musiał odchodzić. Tylko on widział mnie taką, jaką byłam, nie jako rozczarowanie czy zbędne dziecko, na które nikt nie zwracał uwagi, ale jako mnie. Akceptował mnie, gdy nikt inny tego nie robił.
Patrzyłam na kwiaty położone na jego trumnie. Przyniosłam czerwoną różę, wyróżniającą się wśród białych stokrotek, które zostawili inni.
„Jeden dolar” – syknęła za mną ciocia Nancy. „Kiepski dolar! Ten facet był nadziany, a my dostajemy tylko tyle?”
Wujek Vic gorzko się zaśmiał. „Zgadza się, prawie jakby zrobił to celowo, ten stary drań”.
„Typowe dla taty” – mruknęła mama, mocno krzyżując ramiona na piersi. „Zawsze miał ulubieńców, a Dahlia była jego małą pupilką. Założę się, że ma coś, o czym nie wiemy”.
Przenikliwe spojrzenie ciotki Nancy przeszyło mnie niczym odłamek szkła. „Co ci zostawił, Dalio? Musiałaś coś dostać. Nie udawaj, że nie”.
Byłam oszołomiona. „Mam to samo co ty” – odpowiedziałam.
Mama ścisnęła mnie za ramię. „Jesteś pewna?” – zapytała cicho. „Zawsze z nim byłaś. Może ci coś powiedział… Zastanów się dobrze, Dalio. Jesteś winna rodzinie, żeby ci powiedzieć, czy ci coś zostawił”.
Wspomnienia zabawnych opowieści dziadka o zaginionych skarbach i maślanych cukierkach, które zawsze trzymał w kieszeni płaszcza, zalewały moją głowę.
Czasami mrugał i mówił: „Pewnego dnia, mała, zostawię ci skarb. Prawdziwy skarb!”. Ale to była tylko gra, żart między nami.
Pokręciłam głową, wracając wzrokiem do trumny. „Dziadek zostawił mi swoją miłość, swoje opowieści i miejsce, które bardziej przypominało dom niż dom. Te rzeczy są warte więcej niż pieniądze i nie ma…”
„Nikogo to nie obchodzi!” wybuchnęła mama. „Pomyśl, dziewczyno! Co się stało z jego pieniędzmi?”
Leave a Comment