„Co?” Głos Very się załamał. „Nie. To… to moja firma! Jestem jego żoną! To nielegalne!”
„Co więcej”, czytał Leonard, „zostawiam ojcu 150 000 dolarów z funduszu edukacyjnego i całą zawartość warsztatu, które ma przenieść według własnego uznania i na koszt spadkobierców”.
„To oszustwo!” Vera zerwała się na równe nogi, a jej fasada rozpadła się w pył. „Był chory! Był na lekach! Ty… ty intrygancie… wykorzystałeś go!”
„Vera”, powiedziałam, a głos drżał mi z szoku. „28 milionów dolarów…”
„Myślisz, że pozwolę ci ukraść to, co moje?” krzyknęła. „Margaret, powiedz im! Spieramy się! Nielegalny wpływ! On nie był przy zdrowych zmysłach!”
„Pani Grant, proszę usiąść” – powiedział Leonard spokojnym, lecz lodowatym głosem.
„Nie zrobię tego! Będę was wszystkich trzymał w sądzie do końca życia! Nie zobaczycie z tego ani grosza, staruszku!”
„Vero” – powiedziała natarczywie Margaret, jej prawniczka – „proszę, usiądźcie. Pozwólcie mu skończyć”.
„Skończyć? Oddał moje życie!”
„Pani Grant” – powiedział Leonard, a jego głos przebił się przez jej gniew. „Jest jeszcze jedna sprawa. Najważniejsza”.
Vera zamarła, jej klatka piersiowa uniosła się gwałtownie.
Leonard podniósł oddzielny, jednostronicowy dokument. „To jest warunkowy aneks, podpisany przez Dennisa, poświadczony przez jego zespół onkologiczny i poświadczony notarialnie trzy tygodnie przed jego śmiercią. Zastępuje on wszystkie inne zapisy testamentowe”.
Przeczytał: „Zostawiłem mojej żonie, Verze, znaczny spadek, w tym nasz dom. Jednakże cały ten spadek jest warunkowy”.
Oczy Very się zwęziły. „Warunkowy od czego?”
Leonard spojrzał jej prosto w oczy. „Warunkowy od tego, czy będzie traktować mojego ojca, Horusa Granta, z godnością i szacunkiem po mojej śmierci. Klauzula wyraźnie stanowi: „Jeśli Vera, w ciągu roku od mojej śmierci, podejmie próbę usunięcia mojego ojca z naszego wspólnego domu z jakiegokolwiek powodu…”
Twarz Very zbladła. Wyglądała, jakby miała zwymiotować.
Leave a Comment