Zniknął. Caitlyn wciąż się szarpała, a jej frustracja narastała. Jeremy wrócił z ponurą miną. „Tylne drzwi też są zamknięte. Pilot do garażu nie działa. Caitlyn… ktoś wymienił te zamki”.
„Co? To niemożliwe! Tata nawet nie zna ślusarza!”
„Są zupełnie nowe” – powiedział Jeremy podniesionym głosem. „To nie wypadek”.
Ręce Caitlyn drżały, gdy wyciągała telefon. „Dzwonię do taty”.
Patrzyłam, jak wybiera mój stary, odłączony numer stacjonarny. „Nie odbiera” – wyszeptała łamiącym się głosem. „Nawet nie włącza się poczta głosowa”.
„Spróbuj na jego komórkę” – warknął Jeremy.
„Nie ma komórki!”
Jeremy badał okna. „To jest otwarte. Podsadzę cię”.
Obserwowałam moją córkę, w drogim garniturze, niezgrabnie przechodzącą przez okno w kuchni, które zostawiłam otwarte. Chwilę później drzwi wejściowe otworzyły się od środka.
Oboje weszli do holu i zamarli. Zobaczyli kopertę.
Dłoń Caitlyn drżała, gdy ją odrywała. Jeremy czytał jej przez ramię.
Pochyliłam się, ściskając telefon w obu dłoniach. Patrzyłam, jak ich twarze wykrzywiają się z konsternacji, przez szok, po surowe, nieskrywane przerażenie.
„On… to sprzedał” – wyszeptała Caitlyn. Potem jej szept przerodził się w pisk. „SPRZEDAŁ DOM! JAK MÓGŁ TO ZROBIĆ?”
Jeremy wyrwał liścik i przeczytał go ponownie, jakby słowa miały się zmienić. „Ten stary manipulant! Cały czas nami manipulował!”
„890 000 dolarów!” Caitlyn szlochała, a tusz do rzęs spływał jej po twarzy. „Zatrzymał wszystko! Te pieniądze miały być naszą przyszłością!”
„TWOJĄ przyszłością?” Jeremy odwrócił się do niej, znikając z twarzy. „To twój ojciec, Caitlyn! Miałaś się nim zająć!”
„MOJA wina?” krzyknęła, a lata żalu wzbierały w niej na nowo. „TO TY powiedziałaś, że jest ciężarem! TO TY naciskałaś na dom opieki!”
„No cóż, był ciężarem!” ryknął Jeremy. „I zobacz, co zrobił! Jesteśmy bezdomni! Nasza umowa najmu kończy się w przyszłym tygodniu!”
„Zadzwoń do prawnika!” błagała Caitlyn. „Nie może po prostu sprzedać domu!”
Leave a Comment